Nee, luister: als ik met jou wat uit te vechten heb dan doe ik dat niet via de media maar dan zoek ik dat met jou uit. Dat is een kwestie van fatsoen. En dat mag best een prijskaartje hebben. Zo’n Joegoslaaf die de hele week rond de school van je kinderen rondhangt die moet je invliegen, die heeft ook zijn onkosten. Maar ik vind: dat ben jij waard. En je zou ook niet met minder genoegen hoeven nemen.

Zelf zou ik niet graag in de krant lezen dat ik ruzie heb. Als je kloten hebt dan pak je mijn kinderen: dat is mijn zwakke plek. Dan stuur je mij netjes een e-mail waarin je begint met zeggen dat je weet waar MIJN kinderen op school zitten. Dan heb ik ook het gevoel dat ik serieus word genomen. Ruzie moet van twee kanten komen, ik heb nu het idee dat het allemaal van mij uitgaat. Ik investeer in dit conflict. Zeg me: wie heeft er met de chloortank gerotzooid in het zwembad waar jouw jongste vorige week moest afzwemmen? Wie deelt er XTC uit op het schoolplein van jouw kinderen? En geen goedkope neppilletjes maar kwaliteit! Weet je hoeveel jaar gevangenisstraf ik daarmee riskeer? Ik heb het voor de aardigheid eens uitgezocht. Laat ik het zo zeggen: ik kan dan niet op de bruiloft van je jongste dochter zijn.

Maar waar het me om gaat is niet die gevangenisstraf: dat is het me waard. Nee ik erger me aan de lichtvaardigheid waarmee jij deze ruzie lijkt op te vatten. Goed ik snap dat je ook niet weet op welke pony Naomi rijdt, maar dan trek je er toch een nachtje voor uit om al die pony’s op die manage de kop af te snijden. Of hoe heet dat bij paarden: het hoofd.

Maar wat je in ieder geval niet moet doen is je er een beetje vanaf maken met een flauwe opmerking in De Wereld Draait Door, of een sneer bij Pauw en Witteman. Want dat vind ik geen ruziemaken. Flikker toch op zeg.